Jabberwocky

Lewis Carroll (Charles Lutwidge Dodgson)

You can use the European flag, or the links, to discover this little classic nonsense-poem in several european languages. So you thought you understood your own language? :-)

Don't forget (re)reading Alice in the Penguin edition, with added insight thanks to the notes by Martin Gardner.

You'll need a recent browser (IE 5+, NS 6+) and high screen resolution to enjoy this presentation.

Translations courtesy Keith Lim; drawings by Sir Tenniel, of course!

PS: mind the Chesire cat! :-)

Jabberwocky

Lewis Carroll (Charles Lutwidge Dodgson)

'Twas brillig, and the slithy toves
Did gyre and gimble in the wabe;
All mimsy were the borogoves,
And the mome raths outgrabe.

"Beware the Jabberwock, my son!
The jaws that bite, the claws that catch!
Beware the Jubjub bird, and shun
The frumious Bandersnatch!"

He took his vorpal sword in hand:
Long time the manxome foe he sought--
So rested he by the Tumtum tree,
And stood awhile in thought.

De Krakelwok

Ab Westervaarder & René Kurpershoek

't Was bradig en de slijp'le torfs
Driltolden op de wijde weep:
Misbrozig stonden borogorfs,
't Verdoolde grasvark schreep.

'Mijn zoon, vrees de Krakelwok!
Zijn kakement, zijn grepe klauw!
Vrees ook de Jubjub-vlerkenbrok,
De gritse Bandjegauw!'

Hij nam 't vorpalen zwaard ter hand:
Lang zocht hij naar het manxaam vod--
Toen, rustend bij de Ploemploemplant,
Bepeinsde hij zijn lot.

Jabberwocky

Henri Parisot

Il e'tait grilheure; les slictueux toves
Gyraient sur l'alloinde et vriblaient:
Tout flivoreux allaient les borogoves;
Les verchons fourgus bourniflaient.

«Prends garde au Jabberwock, mon fils!
A sa gueule qui mord, à ses griffes qui happent!
Gare l'oiseau Jubjube, et laisse
En paix le frumieux Bandersnatch!»

Le jeune homme, ayant pris sa vorpaline épée,
Cherchait longtemps l'ennemi manziquais...
Puis, arrivé près de l'Arbre Tépé,
Pour réfléchir un instant s'arrêtait.

Der Jammerwoch

Robert Scott

Es brillig war. Die schlichte Toven
Wirrten und wimmelten in Waben;
Und aller-mümsige Burggoven
Die mohmen Räth' ausgraben.

»Bewahre doch vor Jammerwoch!
Die Zähne knirschen, Krallen kratzen!
Bewahr' vor Jubjub-Vogel, vor
Frumiösen Banderschntzchen!«

Er griff sein vorpals Schwertchen zu,
Er suchte lang das manchsan' Ding;
Dann, stehend unterm Tumtum Baum,
Er an-zu-denken-fing.

Jabberwocky

Louise Arosenius

Det brynigt var, och slidig måv
på vägarn muntert gyrade.
Slank var hvarenda borogåv,
och villa grunen hyrade.

»För Jabberwock tag dig i akt,
för bett, som dödar, klo så hvass!
Fly Jubjub-fågeln, var på vakt
mot Bandersgripens lömska tass!»

Han tog sitt väpnarsvärd i hand
och spejade och spanade.
Så kom han till ett tumtum-träd,
där tyst en stund han stannade.

Jabberwocky

Mogens Jermiin Nissen

Et slidigt gravben vridrede
i brumringen på tidvis plent,
og lappingen var vaklig, og
det borte gro°fgrin grent.

»Min so°n, pas godt på Jabberwock!
Han river, og hans tand er hvas.
Pas på den onde jubjub-fugl
og gribbekloens krads.«

Han so°gte længe fjendens spor
med sværd i hånd og meget mod
og rasted siden tankefuld
ved tumtumtræets fod.

Pekoraali

On illanpaisto, ja silkavat saijat
luopoissa pirkeinä myörien ponkii:
surheisna kaikk' kirjuvat lorokaijat
ja vossut lonkaloisistansa ulos vonkii.

"Oi poikani, Pekoralistia varo, se houraa,
sen leuat louraa, se päitä jauhaa!
Varo Jubjub-lintua, sen kalmankouraa,
Pöyrtäjän huokua, ei anna se rauhaa!"

Sanasta miekkaan poikanen tarttui
ja miesmiesten maat kävi etsien,
ja Tumtum-puun alla aika karttui
kun kuunteli hän, oi, kuhua metsien.

Jabberwocky

Mirta Rosenberg & Daniel Samoilovich

Asardecía y las pegájiles tovas
Giraban y scopaban en las humeturas;
Misébiles estaban las lorogolobas,
Superrugían las memes cerduras.

!Con el Jabberwock, hijo mío, ten cuidado!
!Sus fauces que destrozan, sus garras que apresan!
!Cuidado con el ave Jubjub, hazte a un lado
Si vienen las frumiantes Roburlezas!

Empuñó decidido su espada vorpal,
Buscó largo tiempo al monxio enemigo -
Bajo el árbol Tamtam paró a descansar
Y allí permanecía pensativo

Jaguardarte

Augusto de Campos

Era briluz. As lesmolisas touvas
Roldavam e relviam nos gramilvos.
Estavam mimsicais as pintalouvas,
E os momirratos davam grilvos.

``Foge do Jaguadarte, o que não morre!
Garra que agarra, bocarra que urra!
Foge da ave Felfel, meu filho, e corre
Do frumioso Babassurra!''

Êle arrancou sua espada vorpal
E foi atrás do inimigo do Homundo.
Na árvora Tamtam êle afinal
Parou, um dia, sonilundo.

Il Ciarlestrone

Adriana Crespi

Era brillosto, e gli alacridi tossi
succhiellavano scabbi nel pantúle:
Méstili eran tutti i paparossi,
e strombavan musando i tartarocchi.

«Attento al Ciarlestrone, figlio mio!
Fauci che azzannano, fauci che ti artigliano,
attento all'uccel Giuggio e attento ancora
Al fumibondo chiappabana!»

Afferò quello la sua vorpi da lama
a lungo il manson nemico cercò...
Cosí sostò presso l'albero Touton
e riflettendo alquanto dimorò.

And, as in uffish thought he stood,
The Jabberwock, with eyes of flame,
Came whiffling through the tulgey wood,
And burbled as it came!

One two! One two! And through and through
The vorpal blade went snicker-snack!
He left it dead, and with its head
He went galumphing back.

"And hast thou slain the Jabberwock?
Come to my arms, my beamish boy!
O frabjous day! Callooh! Callay!"
He chortled in his joy.

'Twas brillig, and the slithy toves
Did gyre and gimble in the wabe;
All mimsy were the borogoves,
And the mome raths outgrabe.

Zo, nijvig peinzend, stond hij daar,
Toen Krakelwok, zijn oog vol vlam,
Door het rapuinhout blaaide, zwaar
Burbelend waar hij kwam!

Hup één! Hup twee! Het scherp vorpaal
Hieuw kriskras en met luid gedruis!
Het beest lag dood; hij, galomfaal,
Reed met de kop naar huis.

'Hebt gij de Krakelwok geveld?
O heugle dag! Hoezee! Hoezot!
Omhels mij, zoonlief, brale held!'
Hij gnorde van genot.

't Was bradig en de slijp'le torfs
Driltolden op de wijde weep:
Misbrozig stonden borogorfs,
't Verdoolde grasvark schreep.

Or, comme il ruminait de suffêches pensées,
Le Jabberwock, l'oeil flamboyant,
Ruginiflant par le bois touffeté,
Arrivait en barigoulant.

Une, deux! Une, deux! D'outre en outre!
Le glaive vorpalin virevolte, flac-vlan!
Il terrasse le monstre, et, brandissant sa tête,
Il s'en retourne galomphant.

«Tu as donc tué le Jabberwock!
Dans mes bras, mon fils rayonnois!
O jour frabieux! Callouh! Callock!»
Le vieux glouffait de joie.

Il e'tait grilheure; les slictueux toves
Gyraient sur l'alloinde et vriblaient:
Tout flivoreux allaient les borogoves;
Les verchons fourgus bourniflaient.

Als stand er tief in Andacht auf,
Des Jammerwochen's Augen-feuer
Durch tulgen Wald mit Wiffek kam
Ein burbelnd Ungeheuer!

Eins, Zwei! Eins, Zwei! Und durch und durch
Sein vorpals Schwert zerschnifer-schnück,
Da blieb es todt! Er, Kopf in Hand,
Geläumfig zog zurück.

»Und schlugst Du ja den Jammerwoch?
Umarme mich, mien Böhm'sches Kind!
O Freuden-Tag! O Halloo-Schlag!«
Er schortelt froh-gesinnt.

Es brillig war. Die schlichte Toven
Wirrten und wimmelten in Waben;
Und aller-mümsige Burggoven
Die mohmen Räth' ausgraben.

Men bäst han stod där, ljöd ett skri,
och öfver skogbevuxen däld
kom Jabberwock på luftig stråt,
och ögat lyste som af eld.

Ett, tu! Ett, tu! Hans väpnarsvärd
vilddjurets hjärtblod druckit har.
Till hemmet skyndar han med hast,
ty Jabberwocky slagen var.

»Har Jabberwock du fält, min son?
Kom i min famn, min hjälte god!
O, sköna dag! Hurra, hurra!»
Han jublar högt i fadersfröjd.

Det brynigt var, och slidig måv
på vägern muntert gyrade.
Slank var hvarenda borogåv,
och villa grunen hyrade.

Men mens han grod og stublede,
jog gennem skoven glammende
den frygtelige Jabberwock
med o°jet flammende.

Da svang han sværdet, en, to, tre!
og ho'det ro°g af troldens krop,
og med det do°de monstrum gik
det hejmad i galop.

»Oh, har du fældet Jabberwock!
Vær priset, so°n, for dåd og dyd.
Hurra for denne glædesdag!«
Han vrinsked ho°jt af fryd.

Et slidigt gravben vridrede
i brumringen på tidvis plent,
og lappingen var vaklig, og
det borte gro°ftgrin grent.

Kun siinä hän mietti käskevin mielin
tuli Pekoralisti, tuo säkenisti,
kuhkui tulisilmin ja loihekielin
ja pärpättelitten viidasta ohi.

Yks kaks, ees taas miekkainen sohi
lävitsi lävet, pitkitsi poikitsi
pään poikki listi, sen kainaloon pisti
ja takaisin kaksinpäin loikitsi.

"Oi löitkö sen liskon ja hirviön voitit?
Loistoisa poikani, käy syliini, käy!
Eijaa, eijaa, riemuani, autuuttani heleijaa!
Ei Sekuli P. Koralistia näy!"

On illanpaisto, ja silkavat saijat
luopoissa pirkeinä myörien ponkii:
surheisna kaikk' kirjuvat lorokaijat
ja vossut lonkaloisistansa ulos vonkii.

Y estaba hundido en sus ufosos pensamientos
Cuando el Jabberwock con los ojos en llamas
Resofló a través del bosque tulguiento:
!Burbrujereando mientras se acercaba!

!Uno, dos! !Uno, dos! !A diestra y siniestra
La hoja vorpalina silbicortipartió!
El monxio fue muerto, con su cabeza en ristre
El joven galofante regresó.

"!Muchacho bradiante, mataste al Jabberwock!
!Ven que te abrace! !Que día más fragoso
!Me regalas, hijo! !Kalay, kalay, kaló!"
Reiqueaba el viejo en su alborozo.

Asardecía y las pegájiles tovas
Giraban y scopaban en las humeturas;
Misébiles estaban las lorogolobas,
Superrugían las memes cerduras.

E enquanto estava em sussustada sesta,
Chegou o Jaguadarte, ôlho de fogo,
Sorrelfiflando através da floresta,
E borbulia um riso louco!

Um, dois! Um, dois! Sua espada mavorta
Vai-vem, vem-vai, para trás, para diante!
Cabeça fere, corta, e, fera morta,
Ei-lo que volta galunfante.

``Pois então tu mataste o Jaguadarte!
Vem aos meus braços, homenino meu!
Oh dia fremular! Bravooh! Bravarte!''
Êle se ria jubileu.

Era briluz. As lesmolisas touvas
Roldavam e relviam nos gramilvos.
Estavam mimsicais as pintalouvas,
E os momirratos davam grilvos.

E mentre il bellico pensier si trattenea,
il Ciarlestrone con occhiali brage
venne sifflando nella fulgida selva,
sbollentando nella sua avanzata.

Un, due! Un, due! E dentro e dentro
scattò saettante la vorpida lama!
Ei lo lasciò cadavere, e col capo
Se ne venne al ritorno galumpando.

«E hai tu ucciso il Ciarlestrone?
Fra le mie braccia, o raggioso fanciullo!
O giorno fragoroso, Callò, Callài!»
stripetò quello dala gioia.

Era brillosto, e gli alacridi tossi
succhiellavano scabbi nel pantúle:
Méstili eran tutti i paparossi,
e strombavan musando i tartarocchi.



		Jabberwocky Lewis Carroll (Charles Lutwidge Dodgson) You can use the European flag, or the links, to discover this little classic nonsense-poem in several european languages. So you thought you understood your own language? :-) Don't forget (re)reading Alice in the Penguin edition, with added insight thanks to the notes by Martin Gardner. You'll need a recent browser (IE 5+, NS 6+) and high screen resolution to enjoy this presentation. Translations courtesy Keith Lim; drawings by Sir Tenniel, of course! PS: mind the Chesire cat! :-) Jabberwocky Lewis Carroll (Charles Lutwidge Dodgson) 'Twas brillig, and the slithy toves Did gyre and gimble in the wabe; All mimsy were the borogoves, And the mome raths outgrabe. "Beware the Jabberwock, my son! The jaws that bite, the claws that catch! Beware the Jubjub bird, and shun The frumious Bandersnatch!" He took his vorpal sword in hand: Long time the manxome foe he sought-- So rested he by the Tumtum tree, And stood awhile in thought. De Krakelwok Ab Westervaarder & René Kurpershoek 't Was bradig en de slijp'le torfs Driltolden op de wijde weep: Misbrozig stonden borogorfs, 't Verdoolde grasvark schreep. 'Mijn zoon, vrees de Krakelwok! Zijn kakement, zijn grepe klauw! Vrees ook de Jubjub-vlerkenbrok, De gritse Bandjegauw!' Hij nam 't vorpalen zwaard ter hand: Lang zocht hij naar het manxaam vod-- Toen, rustend bij de Ploemploemplant, Bepeinsde hij zijn lot. Jabberwocky Henri Parisot Il e'tait grilheure; les slictueux toves Gyraient sur l'alloinde et vriblaient: Tout flivoreux allaient les borogoves; Les verchons fourgus bourniflaient. «Prends garde au Jabberwock, mon fils! A sa gueule qui mord, à ses griffes qui happent! Gare l'oiseau Jubjube, et laisse En paix le frumieux Bandersnatch!» Le jeune homme, ayant pris sa vorpaline épée, Cherchait longtemps l'ennemi manziquais... Puis, arrivé près de l'Arbre Tépé, Pour réfléchir un instant s'arrêtait. Der Jammerwoch Robert Scott Es brillig war. Die schlichte Toven Wirrten und wimmelten in Waben; Und aller-mümsige Burggoven Die mohmen Räth' ausgraben. »Bewahre doch vor Jammerwoch! Die Zähne knirschen, Krallen kratzen! Bewahr' vor Jubjub-Vogel, vor Frumiösen Banderschntzchen!« Er griff sein vorpals Schwertchen zu, Er suchte lang das manchsan' Ding; Dann, stehend unterm Tumtum Baum, Er an-zu-denken-fing. Jabberwocky Louise Arosenius Det brynigt var, och slidig måv på vägarn muntert gyrade. Slank var hvarenda borogåv, och villa grunen hyrade. »För Jabberwock tag dig i akt, för bett, som dödar, klo så hvass! Fly Jubjub-fågeln, var på vakt mot Bandersgripens lömska tass!» Han tog sitt väpnarsvärd i hand och spejade och spanade. Så kom han till ett tumtum-träd, där tyst en stund han stannade. Jabberwocky Mogens Jermiin Nissen Et slidigt gravben vridrede i brumringen på tidvis plent, og lappingen var vaklig, og det borte gro°fgrin grent. »Min so°n, pas godt på Jabberwock! Han river, og hans tand er hvas. Pas på den onde jubjub-fugl og gribbekloens krads.« Han so°gte længe fjendens spor med sværd i hånd og meget mod og rasted siden tankefuld ved tumtumtræets fod. Pekoraali On illanpaisto, ja silkavat saijat luopoissa pirkeinä myörien ponkii: surheisna kaikk' kirjuvat lorokaijat ja vossut lonkaloisistansa ulos vonkii. "Oi poikani, Pekoralistia varo, se houraa, sen leuat louraa, se päitä jauhaa! Varo Jubjub-lintua, sen kalmankouraa, Pöyrtäjän huokua, ei anna se rauhaa!" Sanasta miekkaan poikanen tarttui ja miesmiesten maat kävi etsien, ja Tumtum-puun alla aika karttui kun kuunteli hän, oi, kuhua metsien. Jabberwocky Mirta Rosenberg & Daniel Samoilovich Asardecía y las pegájiles tovas Giraban y scopaban en las humeturas; Misébiles estaban las lorogolobas, Superrugían las memes cerduras. !Con el Jabberwock, hijo mío, ten cuidado! !Sus fauces que destrozan, sus garras que apresan! !Cuidado con el ave Jubjub, hazte a un lado Si vienen las frumiantes Roburlezas! Empuñó decidido su espada vorpal, Buscó largo tiempo al monxio enemigo - Bajo el árbol Tamtam paró a descansar Y allí permanecía pensativo Jaguardarte Augusto de Campos Era briluz. As lesmolisas touvas Roldavam e relviam nos gramilvos. Estavam mimsicais as pintalouvas, E os momirratos davam grilvos. ``Foge do Jaguadarte, o que não morre! Garra que agarra, bocarra que urra! Foge da ave Felfel, meu filho, e corre Do frumioso Babassurra!'' Êle arrancou sua espada vorpal E foi atrás do inimigo do Homundo. Na árvora Tamtam êle afinal Parou, um dia, sonilundo. Il Ciarlestrone Adriana Crespi Era brillosto, e gli alacridi tossi succhiellavano scabbi nel pantúle: Méstili eran tutti i paparossi, e strombavan musando i tartarocchi. «Attento al Ciarlestrone, figlio mio! Fauci che azzannano, fauci che ti artigliano, attento all'uccel Giuggio e attento ancora Al fumibondo chiappabana!» Afferò quello la sua vorpi da lama a lungo il manson nemico cercò... Cosí sostò presso l'albero Touton e riflettendo alquanto dimorò.	And, as in uffish thought he stood, The Jabberwock, with eyes of flame, Came whiffling through the tulgey wood, And burbled as it came! One two! One two! And through and through The vorpal blade went snicker-snack! He left it dead, and with its head He went galumphing back. "And hast thou slain the Jabberwock? Come to my arms, my beamish boy! O frabjous day! Callooh! Callay!" He chortled in his joy. 'Twas brillig, and the slithy toves Did gyre and gimble in the wabe; All mimsy were the borogoves, And the mome raths outgrabe. Zo, nijvig peinzend, stond hij daar, Toen Krakelwok, zijn oog vol vlam, Door het rapuinhout blaaide, zwaar Burbelend waar hij kwam! Hup één! Hup twee! Het scherp vorpaal Hieuw kriskras en met luid gedruis! Het beest lag dood; hij, galomfaal, Reed met de kop naar huis. 'Hebt gij de Krakelwok geveld? O heugle dag! Hoezee! Hoezot! Omhels mij, zoonlief, brale held!' Hij gnorde van genot. 't Was bradig en de slijp'le torfs Driltolden op de wijde weep: Misbrozig stonden borogorfs, 't Verdoolde grasvark schreep. Or, comme il ruminait de suffêches pensées, Le Jabberwock, l'oeil flamboyant, Ruginiflant par le bois touffeté, Arrivait en barigoulant. Une, deux! Une, deux! D'outre en outre! Le glaive vorpalin virevolte, flac-vlan! Il terrasse le monstre, et, brandissant sa tête, Il s'en retourne galomphant. «Tu as donc tué le Jabberwock! Dans mes bras, mon fils rayonnois! O jour frabieux! Callouh! Callock!» Le vieux glouffait de joie. Il e'tait grilheure; les slictueux toves Gyraient sur l'alloinde et vriblaient: Tout flivoreux allaient les borogoves; Les verchons fourgus bourniflaient. Als stand er tief in Andacht auf, Des Jammerwochen's Augen-feuer Durch tulgen Wald mit Wiffek kam Ein burbelnd Ungeheuer! Eins, Zwei! Eins, Zwei! Und durch und durch Sein vorpals Schwert zerschnifer-schnück, Da blieb es todt! Er, Kopf in Hand, Geläumfig zog zurück. »Und schlugst Du ja den Jammerwoch? Umarme mich, mien Böhm'sches Kind! O Freuden-Tag! O Halloo-Schlag!« Er schortelt froh-gesinnt. Es brillig war. Die schlichte Toven Wirrten und wimmelten in Waben; Und aller-mümsige Burggoven Die mohmen Räth' ausgraben. Men bäst han stod där, ljöd ett skri, och öfver skogbevuxen däld kom Jabberwock på luftig stråt, och ögat lyste som af eld. Ett, tu! Ett, tu! Hans väpnarsvärd vilddjurets hjärtblod druckit har. Till hemmet skyndar han med hast, ty Jabberwocky slagen var. »Har Jabberwock du fält, min son? Kom i min famn, min hjälte god! O, sköna dag! Hurra, hurra!» Han jublar högt i fadersfröjd. Det brynigt var, och slidig måv på vägern muntert gyrade. Slank var hvarenda borogåv, och villa grunen hyrade. Men mens han grod og stublede, jog gennem skoven glammende den frygtelige Jabberwock med o°jet flammende. Da svang han sværdet, en, to, tre! og ho'det ro°g af troldens krop, og med det do°de monstrum gik det hejmad i galop. »Oh, har du fældet Jabberwock! Vær priset, so°n, for dåd og dyd. Hurra for denne glædesdag!« Han vrinsked ho°jt af fryd. Et slidigt gravben vridrede i brumringen på tidvis plent, og lappingen var vaklig, og det borte gro°ftgrin grent. Kun siinä hän mietti käskevin mielin tuli Pekoralisti, tuo säkenisti, kuhkui tulisilmin ja loihekielin ja pärpättelitten viidasta ohi. Yks kaks, ees taas miekkainen sohi lävitsi lävet, pitkitsi poikitsi pään poikki listi, sen kainaloon pisti ja takaisin kaksinpäin loikitsi. "Oi löitkö sen liskon ja hirviön voitit? Loistoisa poikani, käy syliini, käy! Eijaa, eijaa, riemuani, autuuttani heleijaa! Ei Sekuli P. Koralistia näy!" On illanpaisto, ja silkavat saijat luopoissa pirkeinä myörien ponkii: surheisna kaikk' kirjuvat lorokaijat ja vossut lonkaloisistansa ulos vonkii. Y estaba hundido en sus ufosos pensamientos Cuando el Jabberwock con los ojos en llamas Resofló a través del bosque tulguiento: !Burbrujereando mientras se acercaba! !Uno, dos! !Uno, dos! !A diestra y siniestra La hoja vorpalina silbicortipartió! El monxio fue muerto, con su cabeza en ristre El joven galofante regresó. "!Muchacho bradiante, mataste al Jabberwock! !Ven que te abrace! !Que día más fragoso !Me regalas, hijo! !Kalay, kalay, kaló!" Reiqueaba el viejo en su alborozo. Asardecía y las pegájiles tovas Giraban y scopaban en las humeturas; Misébiles estaban las lorogolobas, Superrugían las memes cerduras. E enquanto estava em sussustada sesta, Chegou o Jaguadarte, ôlho de fogo, Sorrelfiflando através da floresta, E borbulia um riso louco! Um, dois! Um, dois! Sua espada mavorta Vai-vem, vem-vai, para trás, para diante! Cabeça fere, corta, e, fera morta, Ei-lo que volta galunfante. ``Pois então tu mataste o Jaguadarte! Vem aos meus braços, homenino meu! Oh dia fremular! Bravooh! Bravarte!'' Êle se ria jubileu. Era briluz. As lesmolisas touvas Roldavam e relviam nos gramilvos. Estavam mimsicais as pintalouvas, E os momirratos davam grilvos. E mentre il bellico pensier si trattenea, il Ciarlestrone con occhiali brage venne sifflando nella fulgida selva, sbollentando nella sua avanzata. Un, due! Un, due! E dentro e dentro scattò saettante la vorpida lama! Ei lo lasciò cadavere, e col capo Se ne venne al ritorno galumpando. «E hai tu ucciso il Ciarlestrone? Fra le mie braccia, o raggioso fanciullo! O giorno fragoroso, Callò, Callài!» stripetò quello dala gioia. Era brillosto, e gli alacridi tossi succhiellavano scabbi nel pantúle: Méstili eran tutti i paparossi, e strombavan musando i tartarocchi.